İngilizce A1'de bir eşyayı işaret ederek adını sormak, sayısını belirtmek ve nazikçe istemek, sınıfın ve günlük hayatın en sık kullanılan konuşma kalıplarını oluşturur.
Üyeler sınırsız test çözer, dersi dinler, Bir'e Bir ders alır ve ilerlemesini görür. Üye olmadan 20 dakika deneyebilirsin.
Eşyayı sormak bir yapabilirim hedefidir
CEFR A1 düzeyinde öğrenci şunu yapabilir: sınıftaki basit nesneleri tanır, adını sorar, sayısını söyler ve nazikçe ister. Bu bir kural listesi ezberlemek değil, gerçek bir işi başarmaktır. El kaldırmak da işin parçasıdır; söz sırası alınır, sonra kısa cümle gelir. Öğretmen nesneyi uzatınca konuşma tamamlanır.
Dünyada bu konu çoğu dil sınıfında ilk haftalardan itibaren sınıf İngilizcesi ile öğretilir. Öğretmen gerçek kalem, kitap ve çantayı eline alır; öğrenci bakar, işaret eder, tekrar eder. Uzun yıllardır dil öğretiminde dokunulabilen nesne kullanmak yaygındır çünkü A1'de soyut tanım zayıf kalır, görülen ve tutulan sözcük akılda durur.
Günlük hayatta aynı beceri kayıp bir eşyayı ararken, ödünç kalem isterken veya çantayı kontrol ederken çıkar. Ortaöğretim öğrencisi için ilk sahne genellikle sınıftır: el kalkar, nesne gösterilir, adı duyulur, rica edilir. Hedef dildeki her kalıp kısa tutulur; uzun cümle A1'in işi değildir.
Örnek
Somut olay: Öğrenci el kaldırır, kalem yoktur. Student: Can I have a pen, please? Türkçesi: Bir kalem alabilir miyim, lütfen? Telaffuz: Can I have ≈ «ken ay hev», a pen ≈ «e pen», please ≈ «pliz». Teacher: Yes. Here you are. Türkçesi: Evet. Buyur. Here you are ≈ «hiy yu ar». Student: Thank you. Türkçesi: Teşekkür ederim. Thank you ≈ «tenk yu».
Yakın ve uzak nesne: this ve that
Elindeki veya masandaki yakın nesne için this (≈ «dis»), biraz uzaktaki nesne için that (≈ «det») kullanılır. Tekil soru kalıbı şudur: What's this? ve What's that? Cevap kalıbı şudur: It's a pen. veya It's a book. What's ifadesi What is kısaltmasıdır; A1'de ikisi de doğrudur. Telaffuz: What ≈ «vat», is ≈ «iz», It's ≈ «its».
Türkçede bu, şu ve o üçlü ayrımı vardır; İngilizce A1'de temel ayrım yakına this, uzağa that şeklindedir. Belirsiz artikel unutulmamalıdır: It's pen değil, It's a pen. Ünlü sesle başlayan tekil isimde an gelir: It's an eraser. eraser ≈ «ireyzır», a ≈ «e», an ≈ «en». Masadaki cetvel, kitap ve silgi bu kalıpla tek tek adlandırılır.
İşaret etme, dünyada bu konunun en yaygın öğretim yoludur. Öğretmen masadaki cetveli gösterir, öğrenci What's that? der. Cevabı yalnızca ezberlemek yetmez; nesneyi görüp cümleyi o anda kurmak A1 yapabilirim hedefidir. Sınıfta masaya bakmak, parmakla göstermek ve kısa cevap almak yeterlidir.
Örnek
A: What's this? Türkçesi: Bu nedir? B: It's a ruler. Türkçesi: Bu bir cetvel. ruler ≈ «rulır». A: What's that? Türkçesi: Şu nedir? B: It's a bag. Türkçesi: Şu bir çanta. bag ≈ «beg». A: What's this? B: It's a book. book ≈ «buk».
Birden fazla eşya: these ve those
Yakındaki birden fazla nesne these (≈ «diz»), uzaktakiler those (≈ «douz») ile belirtilir. Soru kalıbı: What are these? Cevap: They're books. veya They are pencils. Fiil çoğul olur: is değil are (≈ «ar»). İsim de çoğul ek alır: book sözcüğü books, pen sözcüğü pens olur. They're ≈ «deyr» kısaltması A1'de yaygındır.
Türkçe konuşan öğrenciler sıkça What's these? der; bu yanlıştır çünkü these çoğuldur ve are ister. Kitaplıktaki üç defteri gösterirken What are those? uygun düşer. Sayı da eklenebilir: They're three notebooks. notebook ≈ «noutbuk». Çoğul uyumu oturmadan uzun cümleye geçilmez.
Sınıfta pratik yol şudur: masadaki iki kalemi göster, these de; dolaptaki veya kitaplıktaki çantaları göster, those de. A1'de renk ve boyut sıfatları henüz zorunlu değildir. Önce işaret zamiri, çoğul isim ve are uyumu yerleşir. Günlük hayatta raftaki nesneleri göstermek de aynı kalıptır.
Örnek
A: What are these? Türkçesi: Bunlar nedir? B: They're pencils. Türkçesi: Onlar kurşun kalem. pencil ≈ «pensıl». A: What are those? Türkçesi: Şunlar nedir? B: They're bags. Türkçesi: Onlar çanta. A: What are these? B: They're two books. Türkçesi: Onlar iki kitap.
Nazikçe istemek: Can I have ... please?
A1'de bir nesneyi istemenin temel kalıbı Can I have a pen, please? şeklindedir. Can I have ≈ «ken ay hev»; bu, izin ve rica karışımı kısa bir istektir. Cümlenin sonuna please eklemek A1 nezaketinin parçasıdır. Cevaplar kısa olur: Yes. Here you are. veya Sorry. No. Sorry ≈ «sori», Yes ≈ «yes», No ≈ «nou».
Çanta sormak için aynı kalıp yeter: Can I have a bag, please? Belirli bir çantayı kastediyorsan sınıfta bazen the bag duyulur ama ilk adımda a ile genel istek yeterlidir. Have you got a pencil? (≈ «hev yu got e pensıl») kimsede o nesne var mı diye sorar; Can I have ise o anda almayı ister. İki kalıp karıştırılmamalıdır.
Dünyada bu kalıp sınıf İngilizcesi listelerinin başında yer alır çünkü öğrenci her ders bir şey unutabilir. Türkçedeki Kalem verir misin cümlesi birebir Give me a pen diye çevrilirse kaba kaçar. A1'de Can I have ... please? öğretilmesinin nedeni nazik ve kısa olmaktır. Teşekkür de diyalogun kapanışıdır: Thank you.
Örnek
Somut olay: Öğrenci parmağını kaldırır, çanta ister. Student: Can I have a bag, please? Türkçesi: Bir çanta alabilir miyim, lütfen? Teacher: Here you are. Türkçesi: Buyur. Student: Thank you. Türkçesi: Teşekkür ederim. İkinci tur: Have you got a ruler? Türkçesi: Cetvelin var mı? Yes. Here you are.
Sayılarla eşya sormak
Eşya sormak sayılarla birleşince anlam tamamlanır. A1 için one (van), two (tu), three (tri), four (for), five (fayv), six (siks), seven (sevın), eight (eyt), nine (nayn), ten (ten) yeterlidir. Soru kalıbı: How many pens? ≈ «hav meni penz». Cevap: Two pens. veya I have two pens. I have ≈ «ay hev».
How many sayılabilen çoğul isim ister: How many book? yanlış, How many books? doğru. Türkçede kaç kalem tekil kalabilir; İngilizcede isim çoğul olur. Ancak sayı one ise isim tekildir: one pen, two pens. I have ve I've got (≈ «ayv got») A1'de nesne belirtmek için ikisi de kullanılır.
Günlük hayatta çantayı kontrol ederken bu kalıp çıkar: How many books have you got? Arkadaşın I've got three books. der. Kırtasiye sahnesinde de adet sorulur; A1'de fiyat henüz zorunlu değildir. Sınıfta öğrenciler birbirinin malzemesini sayarak aynı yapıyı tekrar eder. Yanlış anlamama kuralı şudur: sayı artınca isim çoğul ek alır.
Örnek
A: How many pencils have you got? Türkçesi: Kaç kurşun kalemin var? B: I've got four pencils. Türkçesi: Dört kurşun kalemim var. A: How many rulers? Türkçesi: Kaç cetvel? B: One ruler. Türkçesi: Bir cetvel. A: How many books? B: I have two books.
Türkçe kaynaklı tuzaklar ve birleşik diyalog
Türkçe söz dizimi İngilizce soruya taşınırsa cümle bozulur. This what is? veya What this? kalıpları Türkçedeki Bu nedir sırasından gelir; doğrusu What's this? şeklindedir, fiil özneden önce durur. Artikel de Türkçede yoktur; bu yüzden It's pen sık duyulur. Tekil sayılabilen nesnede a veya an şarttır. Çoğulda ise What's these? tuzak olur; doğrusu What are these? kalıbıdır.
İkinci tuzak rica cümlesidir. Türkçe emir veya kısa istek, İngilizceye Give me pen diye dökülür. A1 sınıfında nazik ve yeterli kalıp Can I have a pen, please? olur. Üçüncü tuzak sayıdır: How many pen? Türkçedeki tekil alışkanlığı taşır; İngilizcede How many pens? denir. one dışındaki sayılarda çoğul ek unutulmamalıdır. Bu üç hata ayrı ayrı düzeltilmezse diyalog her seferinde aynı yerde kırılır.
Öğrenilen kalıplar birleşince gerçek konuşma çıkar. Öğrenci el kaldırır, nesneyi gösterir, adını doğrular, sayısını sorar, ister ve teşekkür eder. Bu sıra birçok ülkede A1 derslerinin diyalog iskeletidir. Amaç ezber metni okumak değil, masadaki gerçek nesneyle aynı cümleyi kurmaktır. Başarı ölçütü işaret zamirini doğru seçmek, artikeli unutmamak, çoğul uyumunu tutturmak ve please demektir.
Örnek
Birleşik metin: A: What's that? Türkçesi: Şu nedir? B: It's a notebook. Türkçesi: Bir defter. A: How many notebooks have you got? Türkçesi: Kaç defterin var? B: Two. Can I have a pencil, please? Türkçesi: İki. Bir kurşun kalem alabilir miyim, lütfen? A: Here you are. Türkçesi: Buyur. B: Thank you. Türkçesi: Teşekkürler.
Sık yapılan yanlışlar
- Yanlış: Bu nedir cümlesini This what is? veya What this? diye kurmak. Doğrusu: Soru sırası What's this? veya What is this? şeklindedir; fiil özneden önce gelir.
- Yanlış: It's pen. veya It's book. demek; artikeli atmak. Doğrusu: Tekil sayılabilen isimde a veya an gerekir: It's a pen. It's an eraser.
- Yanlış: What's these? veya What's those? demek. Doğrusu: these ve those çoğuldur; soru What are these? / What are those? olur.
- Yanlış: How many pen? veya How many book? demek. Doğrusu: How many pens? / How many books? — isim çoğul olur. Yalnız one pen tekil kalır.
- Yanlış: Kalem ver anlamını Give me pen diye birebir çevirmek. Doğrusu: A1'de nazik istek Can I have a pen, please? kalıbıdır; please cümlenin parçasıdır.
Bir adım ileri
Bir üst basamakta, A2'de nesne yalnızca ad ve sayı ile kalmaz; my pencil, renk ve boyut gibi niteleyiciler eklenir. Rica biraz daha nazikleşir ve yer bildiren kısa yapılar devreye girer: masadaki kitap, çantadaki kalem. Öğrenci artık yalnızca istemez, nesneyi kime ait olduğu ve nerede durduğu ile de belirtir. Şimdiki A1 tabanı işaret, artikel, çoğul ve kısa ricadır; bunlar olmadan A2 betimlemesi kurulamaz.
Özet
A1'de eşya sormak What's this? / What's that? ve çoğulda What are these? / What are those? kalıplarıyla başlar. İsteme Can I have a pen, please? ile, sayı ise How many pens? ve I have two pens. ile tamamlanır. Artikel, çoğul uyumu ve Türkçe söz sırasını taşımamak bu konuşmanın üç kilididir.